درد پشت کاسه چشم

درد پشت چشم، عارضه ای است که معمولاً هر فردی با هر میزان سلامتی به آن دچار می شود. این سردردهای ناخوشایند ممکن است ناشی از عوامل متفاوتی باشند که تشخیص این علل می تواند به تشخیص موثرترین درمان ها منجر شود.
مهم است بدانید که درد پشت چشم در موارد بسیار نادری ممکن است نشانه ای از مشکلات جدی باشد، اما بیشتر مواقع با روش های ساده درمان می شود، از جمله مصرف داروهای بدون تجویز پزشک. برای شناسایی منشا و درمان مناسب درد پشت چشم، مطالعه ادامه مقاله را پیشنهاد می کنیم.

درد پشت چشم چیست؟

احساس درد در پشت چشم یک علامت ناشناخته نیست و ممکن است ناشی از عوامل گوناگونی باشد. این موارد عبارتند از:
• عفونت چشمی: عفونت های مختلف از جمله کراتیت، کانژنکتیویت، یا سل، می توانند به درد پشت چشم منجر شوند.
• آب مروارید (گلوکوم): افزایش فشار داخل چشم می تواند باعث درد و فشار در پشت چشم شود.
• آسیب به سینوس های پارانزال: التهاب سینوس های پارانزال (سینوزیت) می تواند درد پشت چشم را ایجاد کند.
• عوارض عضلانی: مانند تشنگی عضلات چشمی یا تغییر در نحوه تنظیم چشم، ممکن است باعث درد در پشت چشم شوند.
• آسیب نوروپاتی: برخی بیماری ها و شرایطی مانند اسکلروز چندگانه (MS) می توانند عصب ها و نوروپاتی را تحت تأثیر قرار دهند که درد در پشت چشم را ایجاد کنند.
• اختلالات عضلانی-اسکلتی: مانند فشار عصب و مشکلاتی که ممکن است سبب فشار بر چشم ها شوند.
• مشکلات عصبی: از جمله میگرن و سایر بیماری های عصبی که ممکن است باعث درد در پشت چشم شوند.
• استرس و فشار روانی: استرس و فشار روانی می تواند به عنوان یک عامل موثر در ایجاد درد در پشت چشم عمل کند.
تشخیص دقیق علت درد در پشت چشم نیازمند معاینه توسط یک پزشک است. به هر حال، اگر شما یا شخصی دیگر از درد شدید یا مزمن در پشت چشم رنج می برید، مهم است که به پزشک مراجعه کنید تا علت مشکل شناسایی و درمان شود.

درد پشت کاسه چشم

درد پشت چشم نشانه چیست؟

درد پشت چشم ممکن است ناشی از عوامل مختلفی باشد، از جمله مشکلات بینایی یا مسائل دیگری که مرتبط با سلامت چشم یا بینایی نیستند. در زیر، عوامل مرتبط با چشم که می توانند منجر به درد در پشت چشم شوند، بررسی می شوند:
احساس درد در ناحیه پشت چشم می تواند ناشی از مشکلات بینایی باشد، از جمله:
• نزدیک بینی (اختلال در دید نزدیک)
• دوربینی (اختلال در دید از راه دور)
• آستیگماتیسم (تحریف دید)
• پیری چشم (اختلالات بینایی مرتبط با رشد سن)
این دردها معمولاً ناشی از تلاش چشم و مغز برای جبران کمبود بینایی است و استفاده از عینک یا لنز ممکن است در کاهش آن مؤثر باشد.
• سندرم خشکی چشم و درد در پشت چشم: این سندرم با علائمی مانند خشکی، خارش، قرمزی، تاری دید و احساس وجود جسم خارجی در چشم همراه است. درمان شامل استفاده از قطره های مرطوب کننده، ژل ها، پمادها و درمان های دارویی است.
• اسکلریت و درد پشت چشم: این التهاب صلبیه چشم را درگیر می کند و می تواند باعث درد در پشت چشم، قرمزی و حساسیت به نور شود. درمان شامل استفاده از استروئیدها و داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی است.
• نوریت بینایی و درد پشت چشم: این التهاب عصب بینایی می تواند باعث درد پشت چشم و تغییرات در دید شود. درمان شامل استفاده از استروئیدها و داروهای مخصوص است.

دلایل غیر مرتبط به چشم که منجر به درد پشت چشم می شود

بیشترین درد پشت چشم ناشی از مشکلات چشمی بوده ولی عوامل غیرمرتبط با چشم هم می توانند این درد را ایجاد کنند. در زیر، برخی از عوامل غیرمرتبط با چشم که ممکن است منجر به درد پشت چشم شوند، بررسی می شوند:
• سینوزیت: سینوزیت ناشی از التهاب و عفونت سینوس ها است که می تواند درد پشت چشم را ایجاد کند. درمان شامل آنتی بیوتیک ها، ضداحتقان ها و داروهای تسکین درد است.
• میگرن: میگرن ممکن است با درد پشت چشم همراه باشد و عوامل محیطی مانند استرس، فشار، بوهای خاص، چراغ های چشمک زن و مواد غذایی می توانند آن را تحریک کنند. درمان شامل داروهای تجویزی، تزریقی و تعدیل کننده های عصبی می شود.
• سردردهای خوشه ای: این سردردها معمولاً در فصول مختلف سال در زمان های خاص ظاهر می شوند و می توانند درد پشت چشم را ایجاد کنند. درمان شامل داروهای تجویزی برای درد و پیشگیری و همچنین روش های تحریک عصبی می شود.

بهترین درمان برای پشت چشم

برای درمان درد پشت چشم، می توانید به روش های مختلف دارویی و طبیعی مراجعه کنید. در زیر، مهم ترین راهکارهای درمانی برای کاهش درد پشت چشم را بررسی می کنیم:

• راهکارهای دارویی

داروهای مسکن: استفاده از مسکن های مانند ایبوپروفن یا استامینوفن می تواند به کاهش درد پشت چشم کمک کند.
• داروهای ضد التهاب: داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDs) و کورتیکواستروئیدها می توانند التهاب را کاهش داده و درد را کنترل کنند.
• داروهای تجویزی: در برخی موارد، پزشک ممکن است داروهای خاصی را برای کنترل درد پشت چشم تجویز کند، مانند داروهای HTP-5 یا داروهای میگرنی.
• قطره های چشم: استفاده از قطره های چشمی مانند قطره های ضد التهاب و بی حسی های موضعی می تواند به تسکین درد پشت چشم کمک کند.

• راهکارهای طبیعی

• استفاده از کیسه چای گرم: قرار دادن کیسه چای گرم روی چشم ممکن است به تسکین درد کمک کند. ماده اسید تانیک موجود در چای می تواند به تسکین درد کمک کند.
• استفاده از گلاب: قطره گذاری چند قطره گلاب به آرامی در داخل چشم می تواند به تسکین درد پشت چشم کمک کند.
• مصرف گل خوش: آماده سازی دمنوش گل خوش و شستشوی چشم ها با آن می تواند به تسکین درد کمک کند و در مقابل عفونت ها موثر باشد.

درد پشت کاسه چشم

بهترین دکتر درمان درد های چشم

هرگونه تاخیر در مراجعه به پزشک می تواند پروسه درمانی چشم شما را سخت تر کند. قطعا داشتن یک پزشک با تجربه با عملکرد ثابت شده خوب می تواند خیال شما را بابت کیفیت عمل و همچنین نتیجه و عوارض آن راحت کند. شما برای درمان چشم خود می توانید به دکتر رضا پورمازار متخصص چشم مراجعه کنید. ایشان با بهره گرفتن از جدیدترین روش های روز دنیا مشکلات چشمی را درمان می کنند. در صورت داشتن هرگونه سوال در ارتباط با بیماری های مختلف چشمی می توانید از ایشان مشاوره بخواهید و مطمئن شوید که کاندید مناسبی برای درمان روماتیسم چشمی هستید یا خیر.

درمان تنبلی چشم چطور است؟

اصطلاح تنبلی چشم به معنای کاهش دید یکی از چشم ها به دلیل رشد غیرطبیعی بینایی در اوایل زندگی است. این وضعیت معمولاً از زمان تولد تا حدود هفت سالگی ایجاد می شود و باعث می شود چشم ضعیف یا تنبل به سمت داخل یا بیرون چرخش کند، همچنین ناتوان در تمرکز روی اشیاء یا نقطه ثابت باشد.
تشخیص زودرس و درمان مناسب تنبلی چشم در کودکان می تواند از مشکلات بینایی در آینده جلوگیری کند. ابزارهایی نظیر لنزهای چشمی، عینک و کاورهای چشمی برای درمان چشم های تنبل مورد استفاده قرار می گیرند. اگرچه تنبلی چشم معمولاً یک چشم را درگیر می کند، اما مواقعی هم پیش می آید که هر دو چشم تحت تأثیر قرار می گیرند.
در صورت عدم درمان به موقع تنبلی چشم در دوران کودکی، ممکن است در دوران بزرگسالی منجر به از دست رفتن بینایی فرد شود. بنابراین، تشخیص و درمان سریع این وضعیت از اهمیت بسیاری برخوردار است.

درمان تنبلی چشم چطور است

تنبلی چشم چیست؟

تنبلی چشم به معنای کاهش دید یک چشم به دلیل رشد غیرطبیعی بینایی است. زمانی که به یک تصویر نگاه می کنیم، مغز به صورت خودکار چشم سالم را برای دیدن انتخاب می کند و با گذر زمان، مغز مسیر ارسال تصویر از چشمی که دچار تنبلی است را خاموش می کند. تنبلی چشم با ضعف در بینایی متفاوت است و اگر به موقع تشخیص داده شود، به طور کامل قابل درمان است. در غیر این صورت، ممکن است به کم بینائی یا نابینائی در آینده افراد منجر شود.
چشمان برخی از کودکان، با اینکه ظاهراً سالم هستند، اما از دید کافی برخوردار نیستند. رشد و تکمیل مرکز بینایی در مغز از دوران جنینی تا حدود ۱۰ سالگی ادامه دارد، اما حداکثر سرعت رشد آن تا ۳ سالگی است. اگر مشکلات دید کودکان قبل از ۵ سالگی تشخیص داده شود، حتی اگر چشم در این مدت تنبل شده باشد، بینایی کامل قابل بازگشت است. اما پس از پنج سالگی، هر چه درمان تنبلی چشم بیشتر به تأخیر بیفتد، احتمال به دست آوردن بینایی کامل کمتر می شود، به طوری که پس از هفت تا ده سالگی کودک، درمان هیچ تأثیری نخواهد داشت.
شیوع تنبلی چشم در جهان حدود 2.5 تا 3 درصد است. اطلاعات نشان می دهند که اگر تشخیص و درمان تنبلی چشم در سنین پایین انجام نشود، این امر می تواند در افراد زیر 20 سال به عنوان یکی از علت های اصلی نابینایی یک چشمی باشد. بنابراین، پیگیری و پیشگیری از تنبلی چشم از اهمیت بسیاری برخوردار است.

دلایل بوجود آمدن تنبلی چشم

تنبلی چشم به دلیل اختلالات در عملکرد چشم ها ایجاد می شود و معمولاً به عنوان یک مشکل بینایی تشخیص داده می شود. این وضعیت در بسیاری از موارد به علت عوامل و اختلالات مختلف رخ می دهد و به طور کلی می توان این عوامل را به سه دسته تقسیم کرد:
• استرابیسم (انحراف چشم): تنبلی چشم اغلب ناشی از استرابیسم، یعنی انحراف چشم ها، است. در این حالت، کودک برای جلوگیری از دوبینی از چشمی که بینایی بهتری دارد، استفاده می کند و چشمی که منحرف است، به تدریج تنبل می شود.
• عیوب انکساری: عیوب انکساری شامل اختلالاتی هستند که با استفاده از عینک قابل اصلاح هستند. تنبلی چشم در این حالت رخ می دهد که یک چشم دارای عیب انکساری مثل دوربینی، نزدیک بینی یا آستیگماتیسم باشد و یا اگر اختلاف قابل توجهی بین شماره دید دو چشم وجود داشته باشد. حتی در مواردی که چشم ها ظاهراً سالم به نظر بیایند، این نوع تنبلی ممکن است به وجود آید.
• عوامل مسدود کننده مسیر بینایی: این عوامل شامل مشکلاتی مانند افتادگی پلک، آب مروارید، کدورت قرنیه و سایر مشکلاتی هستند که مسیر انتقال تصویر به مغز را مسدود می کنند. این مشکلات معمولاً یکی از شدیدترین حالت های تنبلی چشم را ایجاد می کنند.

درمان تنبلی چشم

پیشگیری و درمان تنبلی چشم به عوامل مختلفی بستگی دارد و نیاز به همکاری والدین با متخصصان دارد. در ادامه، روش ها و تدابیر مختلف برای پیشگیری و درمان تنبلی چشم آورده شده است:

مدت زمان شروع درمان

• هر چه زودتر با تشخیص تنبلی چشم شروع به درمان شود، احتمال بهبود کامل بیشتر می شود.
• آگاهی والدین از نشانه های ممکن تنبلی چشم در دوران کودکی و سرعت تشخیص این مشکل از اهمیت زیادی برخوردار است.

بستن چشم سالم

• از روش بستن چشم سالم برای تحریک چشم تنبل استفاده می شود.
• مدت زمان بستن چشم سالم باید توسط متخصص تعیین شود و با توجه به شدت تنبلی متغیر است.
• این روش نیاز به صبر و همکاری بسیار از سوی والدین دارد.

استفاده از عینک

• در برخی موارد، استفاده از عینک با توجه به عیوب انکساری کمک کننده است.
• استفاده از عینک بر اساس تشخیص و تجویز متخصص باید صورت گیرد.

عمل جراحی

• در مواردی که تنبلی چشم ناشی از بیماری های ساختاری مانند پایین افتادگی پلک است، عمل جراحی ممکن است لازم باشد.

تمرینات چشمی

• انجام تمرینات چشمی مثل نقاشی کردن، بازی با خط و نقطه، بازی های کامپیوتری، پرتاب توپ به سوی هدف، کتاب خوانی و خمیربازی می تواند به بهبود دید کودک کمک کند.

توجه به جزئیات

• از پوشش های چشمی زیبا و جذاب استفاده کنید تا کودک به آن علاقه مند شود.
• استفاده از پوشش های ضدحساسیت یا گاز استریل می تواند از حساسیت پوست کودک جلوگیری کند.

تشویق به فعالیت های زیبایی

• تشویق کودک به نقاشی کردن، انجام بازی های چشمی و خلاقیت در این فعالیت ها می تواند تحریک بینایی و تنبلی چشم را تسریع بخشد.

مراقبت از پوست

• اگر از پوشش های چشمی استفاده می شود، از گاز استریل یا پوشش چشمی ضدحساسیت استفاده شود تا پوست کودک تحریک نشود.

درمان تنبلی چشم چطور است

بهترین دکتر درمان تنبلی چشم

هرگونه تاخیر در مراجعه به پزشک می تواند پروسه درمانی تنبلی چشم شما را سخت تر کند. قطعا داشتن یک پزشک با تجربه با عملکرد ثابت شده خوب می تواند خیال شما را بابت کیفیت عمل و همچنین نتیجه و عوارض آن راحت کند. شما برای درمان تنبلی چشم خود می توانید به دکتر رضا پورمازار متخصص چشم مراجعه کنید. ایشان با بهره گرفتن از جدیدترین روش های روز دنیا تنبلی چشمی را درمان می کنند. در صورت داشتن هرگونه سوال در ارتباط با بیماری های مختلف چشمی می توانید از ایشان مشاوره بخواهید و مطمئن شوید که کاندید مناسبی برای درمان روماتیسم چشمی هستید یا خیر.

دژنراسیون شبکیه چشم

دژنراسیون شبکه چشم یک وضعیت است که در آن، رسوب مواد اضافی زیر شبکیه چشم اتفاق می افتد. این مواد اغلب به واسطه عوامل خطری مانند افزایش فشار خون، مصرف سیگار، چاقی و عوامل ژنتیکی ظاهر می شوند. این شرایط می توانند به دژنراسیون شبکه چشم منجر شوند. در نتیجه این بیماری، عروق اضافی در قسمت زیری و داخلی شبکه چشم رشد کرده و باعث اختلال در ساختار ظریف بافتی شبکه چشم می شوند.

دژنراسیون شبکیه چشم چیست؟

دژنراسیون ماکولا یا دژنراسیون شبکه چشم، به گروهی از اختلالات ارتباطی با زوال تدریجی یا اختلال در عملکرد سلول های شبکه چشم اشاره دارد. این مفهوم شامل شرایطی مانند رتینیت پیگمانتوزا، دژنراسیون ماکولا وابسته به سن، بیماری استارگارد و سایر بیماری های ارثی یا اکتسابی شبکه چشم است.
شبکه چشم، لایه داخلی ترین چشم است که به عصب های مغزی برای پردازش تصاویر از طریق مردمک و عدسی متصل است. اگر این اختلالات درمان نشوند، می توانند منجر به اختلالات جدی در بینایی و حتی نابینایی کامل فرد گردند.

دژنراسیون شبکیه چشم

انواع دژنراسیون شبکیه چشم

در مورد دژنراسیون شبکیه چشم، انواع مختلفی وجود دارد که هر یک ویژگی ها و علل متفاوتی دارند. برخی از این انواع عبارتند از:
• رتینیت پیگمانتوزا (RP): این بیماری ارثی است و در درجه اول سلول های میله ای شبکیه را تحت تأثیر قرار داده و به تدریج منجر به از دست دادن بینایی می شود.
• دژنراسیون ماکولا وابسته به سن: AMD یکی از علل اصلی از دست دادن بینایی در افراد مسن است. این نوع بیماری قسمت مرکزی شبکیه را که مسئول دید دقیق است را تحت تأثیر قرار می دهد.
• بیماری استارگارد (Stargardt): این بیماری در کودکان و بزرگسالان جوان اتفاق می افتد و منجر به از دست دادن بینایی مرکزی و اختلالات تشخیص رنگ می شود.
• دیستروفی میله مخروطی (Cone-Rod Dystrophy): این بیماری سلول های مخروطی و میله ای که مسئول دید رنگی و دید در نور کم هستند را تخریب می کند.
• کوروئیدرمی (Choroideremia): یک اختلال مغلوب مرتبط با X است که منجر به شب کوری و در نهایت از دست دادن بینایی محیطی می شود.

علائم دژنراسیون ماکولا چیست؟

علائم دژنراسیون ماکولا شامل موارد زیر هستند که در صورت مشاهده آن ها باید هرچه سریع تر به پزشک مراجعه کرد:
• از دست دادن بینایی مرکزی: مهم ترین علامت دژنراسیون ماکولا است. بخش مرکزی میدان بینایی تار می شود و ممکن است در خواندن، تشخیص چهره یا انجام کارهایی که نیاز به دید مرکزی واضح دارند، مشکل داشته باشید.
• انحراف دید: خطوط مستقیم ممکن است موج دار یا خمیده به نظر برسند. این اتفاق به عنوان دگرگونی شناخته می شود و یکی از علائم رایج دژنراسیون شبکه چشم است.
• مشاهده نواحی تاریک یا خالی: ممکن است نقاط کور یا نقاط تیره را در دید مرکزی تجربه کنید که بر توانایی شما در جهت یابی محیط اطراف تأثیر می گذارند.
• تغییر در درک رنگ های مختلف: رنگ ها ممکن است کدر یا بی رنگ به نظر برسند و امکان دارد نتوانید طیف های مختلف را از هم تفکیک کنید.
• عدم بهبودی خودبه خودی: دژنراسیون ماکولا به طور معمول با گذشت زمان به آرامی بدتر می شود. ممکن است در ابتدا متوجه علائم خفیف آن شوید، اما اگر سراغ روش درمانی نروید، به تدریج از دست دادن بینایی را تجربه خواهید کرد.

روش های تشخیص دژنراسیون چشم

روش های تشخیص دژنراسیون شبکیه چشم عبارتند از:
• امسلر تست (Amsler Grid): این تست شامل یک شبکه از خطوط موازی عمودی و افقی است که اختلالات اولیه در دید مرکزی را نشان می دهد. بیمار باید به این شبکه نگاه کند و هرگونه انحراف، تاریکی، یا تغییر در خطوط را گزارش دهد. این تست به صورت آماده در دسترس است و از آن برای غربالگری در منزل استفاده می شود.
• آنژیوگرافی فلورسنت (Fluorescein Angiography): این تست با استفاده از یک ماده رنگی خاص به نام فلورسین، تصاویر شبکیه چشم را گرفته و مشکلات عروق و ساختارهای شبکیه را نمایان می کند. این تست ممکن است در تعیین ناحیه های متأثر تر و شدت دژنراسیون ماکولا مفید باشد.
• ارزیابی مکمل (OCT – Optical Coherence Tomography): این تکنیک با استفاده از امواج نوری، تصاویر مقطعی از لایه های شبکه چشم ایجاد می کند و به ارزیابی ضخامت و ساختار بافتهای مختلف شبکه چشم می پردازد.
• تست های دید هومفیلد (Humphrey Visual Field Tests): این تست ها برای ارزیابی دید اطراف و تشخیص نقاط کور در دید فرد استفاده می شوند.

درمان دژنراسون چشم

دژنراسیون ماکولا یا رسوب شبکیه چشم یک بیماری پیچیده است و انتخاب روش درمانی وابسته به نوع، شدت و پیشرفت بیماری است. برخی از روش های درمانی عبارتند از:
• لیزردرمانی فوتودینامیک (PDT): این روش شامل تزریق داروی خاص به بیمار و سپس تابش نور لیزر به منطقه متأثر است. PDT بیشتر برای درمان بخش های خاص دژنراسیون ماکولا، به ویژه تحت زرهای خونی استفاده می شود.
• تزریق داروهای ضد رگ زدایی (Anti-VEGF): از داروهایی مانند رانیبیزوماب (Lucentis)، بئووسیزوماب (Eylea) و افلایبرسپت (Aflibercept) برای کاهش رشد عروق زیر شبکیه و بهبود وضعیت بینایی استفاده می شود. این تزریق ها معمولاً به صورت دوره ای و تحت نظارت چشم پزشک انجام می شوند.
• استفاده از کپسول های مکمل (Supplements): برخی از مکمل ها مانند ویتامین C ویتامین E، روی، مس و لوتئین در برخی از موارد ممکن است به عنوان جزء درمان مورد استفاده قرار گیرند. این مکمل ها به نظر می رسد که به حفظ سلامت شبکه مکولا و تاخیر در پیشرفت دژنراسیون ماکولا کمک کنند.
• جراحی زیرچشم (Submacular Surgery): در برخی موارد انتخاب شده، جراحی زیرچشم ممکن است برای حذف رسوب های زیر شبکیه و بهبود بینایی مورد استفاده قرار گیرد.

دژنراسیون شبکیه چشم

بهترین دکتر درمان بیماری های چشمی

هرگونه تاخیر در مراجعه به پزشک می تواند پروسه درمانی مشکلات چشم شما را سخت تر کند. قطعا داشتن یک پزشک با تجربه با عملکرد ثابت شده خوب می تواند خیال شما را بابت کیفیت عمل و همچنین نتیجه و عوارض آن راحت کند. شما برای درمان مشکلات مختلف چشمی خود می توانید به دکتر رضا پورمازار متخصص چشم مراجعه کنید. ایشان با بهره گرفتن از جدیدترین روش های روز دنیا بیماری های مختلف چشمی را درمان می کنند. در صورت داشتن هرگونه سوال در ارتباط با بیماری های مختلف چشمی می توانید از ایشان مشاوره بخواهید و مطمئن شوید که کاندید مناسبی برای فرآیندهای درمانی هستید یا خیر.

رتینیت پیگمنتوزا چیست؟

رتینیت پیگمنتوزا، یک بیماری ژنتیکی نادر و مهم در عرصه اختلالات بینایی، با ویژگی ها و ابعاد خاص خود، جلب توجه پژوهشگران و اهمیت بالایی در زمینه پزشکی دارد. این بیماری که به وراثت انتقال می یابد، تاثیرات ویژه ای بر بینایی افراد مبتلا دارد و نیاز به تحقیقات جدی در زمینه علم ژنتیک و پزشکی دارد.

با نگاهی به آمارها، این بیماری به صورت بسیار نادر رخ می دهد و تنها یک فرد از هر 4000 نفر به آن مبتلا می شود. اما گرچه فراوانی این بیماری پایین است، اثرات آن بر کیفیت زندگی افراد مبتلا بسیار جدی و چالش برانگیز است.

رتینیت پیگمنتوزا به چه چیزی گفته می شود؟

رتینیت پیگمنتوزا (RP) نوعی از اختلالات چشمی است که به طور اصلی بر شبکیه چشم تأثیر می گذارد. این بیماری، نحوه واکنش شبکیه به نور را تغییر داده و باعث مشکلاتی در بینایی می شود. افراد مبتلا به RP به تدریج بینایی خود را از دست می دهند.

رتینیت پیگمنتوزا چیست

شبکیه چشم، دو نوع سلول گیرنده نور دارد که عبارتند از: گیرنده های استوانه ای و گیرنده های مخروطی.

رتینیت پیگمنتوزا به دلیل تأثیر جهش در ژن های سلول های گیرنده استوانه ای ایجاد می شود، که این سلول ها به تدریج از کار می افتند. این افتراق در عملکرد سلول های استوانه ای، منجر به از دست رفتن دید محیطی (جانبی) می شود و فرد به دید تونلی در مرکز دیده خود محدود می شود. گیرنده های استوانه ای در اطراف حلقه بیرونی شبکیه قرار دارند و در شرایط نوری کمتر فعالیت کمتری دارند. بسیاری از حالات RP ابتدا روی گیرنده های استوانه ای تأثیر می گذارد و در نتیجه، دید در شب و دید محیطی تحت تأثیر قرار می گیرد.

تأثیر این جهش به تدریج گیرنده های مخروطی را نیز درگیر می کند. این گیرنده ها بیشتر در مرکز شبکیه واقع شده و نقش مهمی در دیدن رنگ و جزییات دقیق ایفا می کنند. وقتی RP روی آن ها تأثیر می گذارد، فرد به آرامی دید مرکزی و توانایی تشخیص رنگ خود را از دست می دهد.

رتینیت پیگمنتوزا معمولاً از کودکی آغاز می شود، اما زمان شروع و سرعت پیشرفت آن در هر فرد متفاوت است. بیشتر افراد مبتلا به RP در دوران اوایل بزرگسالی با مشکلات بینایی مواجه می شوند.

علائم رتینیت پیگمنتوزا

علائم و نشانه های رتینیت پیگمنتوزا (RP) ممکن است در افراد متفاوت متفاوت باشد. با این حال، علائم معمولاً شامل موارد زیر هستند:

• شب کوری: این علامت به عنوان نشانه مشخص و معمولاً اولین علائم در RP مشاهده می شود. افراد مبتلا به RP ممکن است در شرایط نوری کمتر، به ویژه در شب، دچار مشکلات بینایی شوند.
• از دست دادن بینایی: این علامت عمدتاً به از دست رفتن بینایی مرکزی اشاره دارد و معمولاً در مراحل پیشرفته تر، از دست رفتن بینایی محیطی نیز ایجاد می شود. این مشکلات ممکن است پیشرفت نکنند و بهبودی کمتری ناشی از درمان داشته باشند.
• فوتوپسی: این نشانه به معنای دیدن چشمک های نور در مقابل منابع نوری است، به ویژه در شرایط نوری ضعیف.
• تغییرات در دید میدان دید: افراد ممکن است دچار تغییرات در دید میدان دید شوند. این شامل تنگی دیدهای مرکزی و تونلی شدن دیدها می شود.
• کاهش توانایی تشخیص رنگ: در مراحل پیشرفته، افراد ممکن است توانایی تشخیص رنگ خود را از دست بدهند.

علائم و نشانه های RP به طور تدریجی پیش می روند و ممکن است در افراد مختلف به شکل ها و شدت های متفاوتی ظاهر شوند.

آیا رتینیت پیگمنتوزا ارثی است؟

توارث رتینیت پیگمنتوزا به وسیله بیش از 60 ژن مختلف ممکن است و می تواند انواع متنوعی از این بیماری را ایجاد کند. والدین می توانند ژن های مرتبط با رتینیت پیگمنتوزا را به فرزندان خود به سه روش مختلف منتقل کنند.

• اتوزومال مغلوب: در این حالت، هر والد دارای یک کپی بیماری و یک کپی سالم از ژن مسئول است، اما هیچ علامتی از بیماری ندارند. کودکی که دو نسخه بیمار ژن را به ارث می برد، به این نوع رتینیت پیگمنتوزا مبتلا می شود. از آنجا که برای ابتلا به این نوع بیماری به دو نسخه از ژن بیمار نیاز است، احتمال ابتلا به بیماری در هر کودک از خانواده 25٪ است.
• اتوزومال غالب: در این نوع رتینیت پیگمنتوزا، فقط یک نسخه از ژن بیمار نیاز است. والدینی که دارای این ژن هستند، 50٪ احتمال انتقال آن به هر کودک را دارند.
• وابسته به X: در این نوع بیماری، مادران حامل ژن بیمار را می توانند به فرزندان خود منتقل کنند. بیشتر زنانی که این ژن را حمل می کنند، هیچ علامتی از بیماری ندارند. با این حال، 1 از هر 5 مورد دارای علائم خفیفی از بیماری خود است.

آیا رتینیت پیگمنتوزا درمان می شود؟

تاکنون هیچ درمان یکپارچه ای برای رتینیت پیگمنتوزا (RP) توسط پزشکان تأیید نشده است، زیرا بیش از 100 ژن مختلف ممکن است نقش در ایجاد این بیماری داشته باشند. در حال حاضر، تنها بیمارانی که جهش ایجاد کننده بیماری در آنها در ژن RPE65 وجود داشته باشد، قابل درمان از طریق ژن درمانی هستند. افرادی که جهش بیماریزا در ژن هایی غیر از RPE65 داشته باشند، نمی توانند از این روش درمانی بهره مند شوند.

به هر حال، حتی در بیمارانی که ژن ایجاد کننده بیماری در آنها RPE65 نیست، اگر جهش بیماریزا شناسایی شود، می توان از طریق آزمایش های ژنتیکی جلوگیری از تولد نوزاد مبتلا کرد. انجام آزمایش ژنتیک می تواند به بیماران کمک کند تا در مورد انتخاب همسر و جلوگیری از تولد فرزندان مبتلا به بیماری تصمیم گیری کنند.

رتینیت پیگمنتوزا چیست

بهترین دکتر درمان بیماری های چشم

هرگونه تاخیر در مراجعه به پزشک می تواند پروسه درمانی مشکلات چشم شما را سخت تر کند. قطعا داشتن یک پزشک با تجربه با عملکرد ثابت شده خوب می تواند خیال شما را بابت کیفیت عمل و همچنین نتیجه و عوارض آن راحت کند. شما برای درمان مشکلات مختلف چشمی خود می توانید به دکتر رضا پورمازار متخصص چشم مراجعه کنید. ایشان با بهره گرفتن از جدیدترین روش های روز دنیا بیماری های مختلف چشمی را درمان می کنند. در صورت داشتن هرگونه سوال در ارتباط با بیماری های مختلف چشمی می توانید از ایشان مشاوره بخواهید و مطمئن شوید که کاندید مناسبی برای فرآیندهای درمانی هستید یا خیر.

بیماری خود ایمنی چشم

هنگامی که با بیماری خودایمنی مواجه هستید، سیستم ایمنی بدن به سلول های سالم نیز آسیب می رساند، از جمله سلول های حاضر در چشم ها. گاهی اوقات تأثیر این بیماری روی چشم ها به نحو واضحی قابل مشاهده است، که پزشک چشم ممکن است اولین کسی باشد که به شما اطلاع دهد که ممکن است مبتلا به اختلال خودایمنی باشید.

در واقعیت، سیستم ایمنی بدن در حالت عادی وظیفه حفاظت از بدن را در برابر ویروس ها، میکروب ها و سلول های سرطانی بر عهده دارد. اما هرگونه اختلال در عملکرد این سیستم می تواند منجر به حمله به سلول های سالم بدن شود. این وضعیت که سیستم ایمنی به سلول های خود حمله کند، به نام خودایمنی یا حمله ایمنی علیه خود معروف است.

بیماری های خودایمنی می توانند تأثیرات زیادی بر بخش های مختلف بدن، از جمله چشم، داشته باشند. شاید شما تاکنون تشخیص داده اید که این اختلال بر چشمان شما تأثیر می گذارد یا ممکن است مشکلات چشمی خاصی را تجربه کنید. در هر صورت، درک ارتباط بین بیماری خودایمنی و سلامت چشم می تواند به شما کمک کند تا بهترین مراقبت را برای چشمان خود انجام دهید.

بیماری خود ایمنی چشم

شایع ترین اختلالات خودایمنی

تاکنون انواع مختلف بیماری های خودایمنی شناخته شده اند که می توانند اثرات مخرب سیستمیک (درگیری چندین اندام بصورت همزمان در سرتاسر بدن) و چشمی را ایجاد کنند. در زیر، به برخی از شایع ترین اختلالات خودایمنی اشاره می شود:

• آرتریت روماتوئید (روماتیسم مفصلی): در این بیماری، گلبول های سفید خون، که جزء سیستم ایمنی هستند، به مفاصل حمله کرده و باعث آسیب به آنها می شوند. حدود 25 درصد از بیماران با روماتیسم مفصلی تظاهرات چشمی نیز دارند.
• اسکلروز چندگانه (MS): این بیماری خودایمنی، سلول های عصبی را به هدف قرار داده و پوشش آنها را آسیب می زند. این باعث اختلال در ارتباطات بین مغز و نخاع می شود و ممکن است به مشکلات حرکتی و تعادل منجر شود. التهاب عصب چشم در بیشتر افراد مبتلا به MS دیده می شود.
• پسوریازیس: در این بیماری، سرعت رشد سلول های پوست افزایش می یابد، که منجر به تشکیل پوسته های زبر و قرمز می شود. ممکن است با خارش، قرمزی، درد، و سوزش همراه باشد.
• لوپوس منتشر: این بیماری خودایمنی پوست را درگیر می کند و می تواند به اندام های دیگر نیز گسترش یابد. در افراد مبتلا به لوپوس، دانه هایی قرمز، ملتهب، و متورم روی پوست ایجاد می شود.
• دیابت نوع 1: در این بیماری، سیستم ایمنی به سلول های تولید کننده انسولین حمله کرده و باعث افزایش قند خون می شود. این ممکن است به اندام ها و رگ های خونی، از جمله چشم، آسیب برساند.
• بیماری التهابی روده (بیماری کرون و کولیت زخمی): این بیماری ها باعث التهاب و آسیب به روده می شوند و عوارض چشمی نیز ممکن است ایجاد شود.
• بیماری بهجت (التهاب رگ های خونی): در این بیماری، رگ های خونی به طور خودایمنانه توسط سیستم ایمنی حمله می شوند و التهاب ایجاد می شود.
• بیماری گریوز: این بیماری با حمله به غده تیروئید و تولید بیش از حد هورمون ها همراه است.

این فقط چند نمونه از بیماری های خودایمنی هستند و هنوز بسیاری دیگر نیز وجود دارند که می توانند به طور مختلف در سراسر بدن تأثیر بگذارند.

شایع ترین اختلالات خود ایمنی چشم

افترا به چشم ها در اکثر بیماری های خودایمنی، یک موضوع بسیار رایج است که در تحقیقات مختلف بررسی شده است. بسیاری از بیماری های خودایمنی باعث آسیب به چشم ها و اجزاء مختلف آنها می شوند؛ به عبارت دیگر، چشم ها نیز می توانند مورد هجوم گلبول های سفید سیستم ایمنی قرار گیرند. علائم چشمی این بیماری ها ممکن است شامل خشکی یا قرمزی چشم، احساس جسم خارجی در چشم، خارش، نورگریزی، درد، تغییرات بینایی و حتی از دست دادن کامل بینایی باشد.

تحقیقات نشان داده است که در بیماری هایی چون روماتیسم مفصلی، بیماری های تیروئید، مولتیپل اسکلروزیس (MS)، لوپوس، بیماری های التهابی روده (کرون و کولیت اولسراتیو)، سندرم شوگرن، اسپوندیلیت آنکیلوزان، و بیماری چشمی تیروئید، چشم ها و بینایی ممکن است تحت تأثیر قرار گیرند.

اکثر این بیماری ها با استفاده از داروهایی که برای کنترل سیستم ایمنی بدن استفاده می شوند، قابل کنترل هستند. اما عدم درمان می تواند به آسیب دائمی چشم و بینایی منجر شود. به عنوان مثال، خشکی چشم یکی از عوارضی است که در بیماری های خودایمنی مشاهده می شود و در صورت عدم درمان، می تواند آسیب دائمی به قرنیه و بینایی ایجاد کند.

علاوه بر این، اسکلریت، که معمولاً با درد عمیق و دردناک در چشم همراه است، در برخی از بیماری های خودایمنی همچون روماتیسم مفصلی، لوپوس و بیماری های التهابی روده ایجاد می شود.

بیماری نورومیلیت اپتیکا (NMO) نیز یک بیماری خودایمنی ولی شدید است که نخاع و اعصاب چشم را تحت تأثیر قرار می دهد. این بیماری باعث تاری دید، از دست دادن دید محیطی و درد در هنگام حرکت چشم می شود.

در نهایت، درمان بیماری های خودایمنی چشم نه تنها به شکل درمان های موضعی بلکه به صورت سیستمیک و در سراسر بدن نیز صورت می گیرد. این اقدامات درمانی برای کنترل فعالیت بیش از حد و تهاجم سیستم ایمنی به چشم ها انجام می شود.

بیماری خود ایمنی چشم

بهترین دکتر درمان بیماری های چشم

هرگونه تاخیر در مراجعه به پزشک می تواند پروسه درمانی مشکلات چشم شما را سخت تر کند. قطعا داشتن یک پزشک با تجربه با عملکرد ثابت شده خوب می تواند خیال شما را بابت کیفیت عمل و همچنین نتیجه و عوارض آن راحت کند. شما برای درمان مشکلات مختلف چشمی خود می توانید به دکتر رضا پورمازار متخصص چشم مراجعه کنید. ایشان با بهره گرفتن از جدیدترین روش های روز دنیا بیماری های مختلف چشمی را درمان می کنند. در صورت داشتن هرگونه سوال در ارتباط با بیماری های مختلف چشمی می توانید از ایشان مشاوره بخواهید و مطمئن شوید که کاندید مناسبی برای فرآیندهای درمانی هستید یا خیر.